اولین برخورد با والایا اکسکلوسیف در اوپنینگ اصلا برخورد ترغیب کننده ای نبود. یه اوپنینگ ترش و مرکباتی که برخلاف انتظار، بادومش تلخ نبود، بلکه یه بافت کرمی و نرم داشت؛ اما در نت میانی یه ترکیب آشنا از گل و پودر آرایشی داشت؛ وای! دقیقاً حس و حالِ یه آرایش سنگین رو داد. انگار داشتم برای یک مهمونی خفن حاضر می‌شدم. بوی جدیدی نبود انگار بار ها و بار ها حسش کرده بودم، اما خیلی به دلم نشست. انگار با یک خانم جذاب روبرو هستیم که کانسیلر سفید گچی رو با پودر فیکس فراوون، فیکس میکنه و با براش رو صورتش هایلایتر شاین میزنه. خیلی دوستش داشتم واقعا! من با نت میانی عاشق والایا اکسکلوسیف شدم. یه نت پودری تر و تمیز. که این نت قوی با درای داون چوبی تکمیل شد که این درای داون هم بسیار جذاب بود. همه چیز سر جای خودش بود و واقعا در یک بالانس و تعادل خوبی با باقی مونده نت میانی در اومد.
والایا اکسکلوسیف برای من یه خانم خوشگل داف تو اوایل دهه نوده که سعادت آباد زندگی میکنه کفششو با کیف سلین ست میکنه موهاش هایلایته باباش براش مزدا 3 خریده با فیلترای اسنپ چت تو آیفون 5S از خودش و باکس گلایی که تازه هدیه گرفته سلفی تو اینستا پست میکنه. در کل خیلی کرکتر این عطر برام دوست داشتنی و بامزه بود و خیلی دوست دارم حداقل دکانت یا یه نسخه ازش داشته باشم.
از هر چه بگذریم از پخش بو و ماندگاریش نمیشه گذشت پخش بو واقعا عالی چهار پافش غوغا میکنه و ماندگاریش حتی از پخش بوش برای من هیجان انگیز تر بود من رو دوتا دستم تستش کردم و میتونم بگم چهار پنج ساعت بعدش بعد استحمام دستم رو نزدیک بینیم میاوردم هنوز ازش یه کوچولو بو حس میشد.
در بین عطر های پودری واقعا میتونم بگم 10/10

اره متاسفانه ال هم از این قاعده در امان نبوده بچ کد های مربوط به سالهای 2007 تا 2012 عمدتا از کیفیت بهتری برخوردارن

تروساردی دونا شروع مرکباتیِ خیلی خوبی داره؛ این مرکبات اصلاً از اون مدل ترشی‌های تیزِ شبیه به مایع ظرفشویی نیست و با میوه‌های دیگه تلطیف شده. به شامه‌ی من، این عطر تغییر فازهای سریعی داره؛ یعنی خیلی زود نت‌ها عوض می‌شن و می‌پره سمتِ قلبِ گلیِ عطر. راستش این ساختار گلی برای من بوی خیلی آشنایی داره و یکم حالتِ اسپری‌های خوشبوکننده رو برام تداعی می‌کنه، البته باید بگم نسبت به اسپری‌ها، رایحه‌ی گلیِ دونا زنده تر و شاداب‌تره.

این نت هم عمر کوتاهی داره و خیلی زود می‌رسیم به نت پایانی که وانیل کاملاً توش غالبه و بقیه‌ی عناصر عملاً مغلوبش می‌شن. وانیلِ این نتِ پایانی کاملاً پودریه؛ دقیقاً بوی اون لحظه‌ای رو می‌ده که درِ ظرفِ پودر وانیل رو باز می‌کنی و می‌خوای یکم ازش بریزی توی مایه کیک!

در موردِ عملکردش باید بگم که دونا پخش‌بوی آن‌چنانی نداره؛ یعنی حتی اگر باهاش دوش بگیرید یا مدام شارژش کنید، شاید باز هم پخش‌بوی دلخواهتون رو نده. البته این ویژگیِ بدی نیست؛ چون در محیط‌های بسته فضا رو اشغال نمی‌کنه و فقط یه هاله‌ی تروتمیز و خوشبو دورتون ایجاد می‌کنه. با اینکه گفتم تغییر فازهاش سریعه و خیلی زود آنچه در چنته داره رو رو می‌کنه، ولی از این نباید گذشت که ماندگاریِ خیلی خوبی داره. من هیچ‌وقت نسبت بهش کر بو (Nose Blind) نمی‌شم و عملاً اگر صبح بزنمش و عصر برگردم خونه، همچنان اون حالتِ گلی-وانیلی و پودریش روی لباس یا پوستم موندگاره.

دونا عطرِ هوای گرمه و برای گرمای شرجیِ تابستونِ مازندران، واقعاً انتخابِ روزمره‌ی بی‌نظیری بود. هیچ‌وقت بین اطرافیانم نظرِ ضدونقیضی در موردش نشنیدم؛ خیلی عامه‌پسنده و بعیده کسی بوش کنه و به‌عنوان یک آماتور، نظرِ منفی راجع بهش داشته باشه.

اگر بخوام با مثال جلو برم اگر عطرهای خاص و عمیق، لباس‌های سنگ‌دوزی‌شده و پرزرق‌وبرق باشن، تروساردی دونا حکمِ یک پیراهنِ ساتنِ سفیدِ ساده و خوش‌دوخت رو داره.

در نهایت، عطرِ خوب و کاربردی‌ایه، رایحه‌ش امنه و برای گرمای شرجی تابستون عالیه، اما با خنک شدن هوا توانش رو از دست می‌ده و دیگه هیچ حرفی برای گفتن نداره. من هم دکانتش رو گرفتم و هم نسخه‌ی دوپ فرگرنس رو؛ تفاوت شاخصی نداشتن. برای همین تصمیم گرفتم باتلِ دوپش رو بخرم، چون به نظرم این عطر اون‌قدری فاخر نیست که بخوایم در این وضعیتِ قیمت‌ها، هزینه‌ی باتل یا دکانتِ اورجینالش رو بدیم.

از جمله عطرهای خاص دیزاینری، Elle از YSL برای من زنی رو تداعی می‌کنه که در عین مدرن بودن، کلاسیک هم هست. ال برای من خواهر کوچیکه، یا نسخه‌ی روزانه‌ترِ میدنایت پویزنه؛ زیبای کمیاب.

این شباهت هم بی‌دلیل نیست؛ هم عطارهای مشترکی دارن و هم نت‌هایی توی ال هست که ساختار میدنایت پویزن رو در دل خودش حفظ کرده. با این تفاوت که ال با گلی‌تر شدن، اون وجهه‌ی مرموز و تاریک پویزن رو مهربون‌تر و لطیف‌تر کرده.

من نت مرکباتی آغازین این عطرها رو خیلی می‌پسندم. اصلاً برای من نت ترکیبی مرکبات همیشه دوست‌داشتنی‌تر از یک نوع خاص مرکبات، مثل پرتقال، نارنگی یا لیمو بوده. توی ال برخلاف میدنایت پویزن که مرکباتی ترشه با نسخه‌ی شیرین‌تری از این حال‌وهوا طرفیم که به واسطه‌ی پیونی و سرخالو شکل گرفته. در نت میانی هم این گلی‌تر بودن حفظ می‌شه و از جمله عطرهای رزی‌سیفه که به هیچ عنوان رزِش حالت حرمی به شامه‌ی من نمی‌گیره؛ برعکس، اتفاقاً رزِ خیلی باکلاسی داره.

در درای‌داون هم چوبی شدن نعنا هندی خیلی فضای قشنگی ایجاد می‌کنه.

اگه معیار شیک بودن رو وقار و عمق عطر بدونیم، میدنایت پویزن بی‌رقیبه؛ اما با این حال ال هم عطر بسیار شیکیه. به چشم من، هم کمتر تکراریه، هم بوش مثل عطرهای گلی‌ـ‌میوه‌ای بازاری نیست و خیلی باکلاس‌تر از عطرهای امن و تکراری عمل می‌کنه.

اما با توجه به کامپلیمنت هایی که گرفتم باید گفت ال در عامه‌پسند بودن گوی سبقت رو ربوده. به نظرم میدنایت پویزن به خاطر اون تاریکی عمیق نعنا هندی، برای بینی‌های آماتور سنگین‌تره و گاهی حتی ممکنه کمی مردونه هم برداشت بشه. در مقابل، ال لطیف‌تره و با سلیقه‌ی عامه سازگارتر.

در مورد باتل هم این عطر زیبا واقعاً مهجور مونده؛ چه در نسخه‌ی قدیمش و چه در جدید. به نظرم ذات رایحه‌ی درون شیشه، واقعاً بالغ‌تر از خود شیشه‌ست و ظاهرش اون وقار درونی رو بازتاب نمی‌ده. حتی اون حالت صورتی باتل هم به نظرم کمی تینیجه، در حالی که خود عطر برای من اونقدرها هم گلیِ صورتی نیست.

خلاصه، به نظرم کسی که میدنایت پویزن رو دوست داره، به احتمال زیاد خواهر اجتماعی‌ترش، یعنی ال، رو هم دوست خواهد داشت.

دیور هیپنوتیک پویزن عطریه که بیشتر شبیه یک طلسمه تا یک رایحه معمولی. از همون لحظه اول که روی پوست می‌شینه، یه فضای گرم و اغواگر می‌سازه؛ شروعش با تلخی ملایم بادوم و و شیرینی مخملی پودری نارگیل میاد، یه حس پودری کرمی و مخملی که خیلی سریع توجه رو جلب می‌کنه. بعد کم‌کم قلب عطر باز می‌شه؛ جایی که یاس و وانیل فضا رو نرم، گرم و کمی مرموز می‌کنن نت میانی انقدر دقیق چیده شده که هیچ کدوم از اجزا تو ذوق نمیزنه همه کافی و به اندازه ان. اینجا همون جاییه که تبدیل می‌شه به یه عطر واقعاً “عاشق‌کش”. نه داد می‌زنه، نه شلوغ می‌کنه.
نقطه عطف عطر جاییه که جادوش کامل می‌شه. وانیل غلیظ، چوب صندل و مشک یه رد بوی عمیق و اعتیادآور می‌سازن؛ بویی گرم، شیرین و کمی تاریک که روی پوست می‌مونه و ساعت‌ها فراموش نمی‌شه. برخلاف پخش بو ماندگاریش برای من بسیار قابل توجهه. مخصوصاً توی هوای سرد شب‌های زمستونی، این عطر مثل یه هاله خیلی نازک دور آدم می‌پیچه.
پویزن عطری نیست که آدم برای معاشرت های معمول هدرش بده، عطرِ دیت‌های خاصه. اخیرا دوستم داشت عطر هامو که بو میکرد برگشت گفت این شاهکار رو چرا استفاده نمیکنی پر پره اینجوری بودم چون برای دیته برگشت گفت نه که خیلی دیت میری. فارغ از هر چیز به نظرم حرمت این شاهکار رو نباید شکست دکانت پویزن اگه دست‌نخورده مونده، به خاطر کم‌سعادتیِ روزها نیست، به خاطر ارزشِ لحظاتیه که برای این عطر کنار گذاشته شده. برای لحظه هایی که ارزشش رو دارن به شکلی هیپنوتیزم شده تو حافظه ثبت بشن.

قربون شما عزیز دلم
پخش بو و ماندگاریش فوق العاده ست و در زمان خودش خیلی عطر خوبی محسوب میشد جدی و کار بسیار فاخریه ولی برای الان سلیقه ایه و یه مقدار سن بالاست و کاش میشد دوستتون یک میلی دکانت با سرنگ تهیه کنن پست کنن براتون از این جهت میگم که امروز داشتم با یکی از دوستانم که از کاربرای دوست داشتنی سایته صحبت می کردم بحث هم این بود که من گاهی ریویو های دوستان رو میخونم راجع به عطر هایی که مدت هاست دارم و استفاده می کنم ولی برداشت و دید من با آنچه نوشته شده فرقش زمین تا آسمونه یه وقتایی گوشی به دست بلند میشم عطر رو بو میکنم و میگم آیا جدی هستید ؟ آیا راجع به همین دارید صحبت میکنید؟( ریویو بد و خوب فرقی نداره از هر سو دچار تناقض شدم گاهی :))))) )
بنابراین میگم هیچی اینکه خودتو بو کنید و بپسندید یا کلا از ذهنتون خریدش رو بیرون کنید نمیشه

یه عطر بسیار کلاسیکه که بوی عطر های قدیمی لوکس رو تداعی میکنه نت مرکباتی اوپنینگ مرکباتی و تیزی داره تو نت میانی گل های سفید یک فضای گلی شیرین می سازن و یلانگ یلانگ این نت رو خیلی شبیه به کرم های بسیار عطری قدیمی میکنه به نظرم تو نت پایانی به سمت پودری شدن میره ولی تمرکز همچنان روی اون حالت گلیه
ساده بگم انگار شنل NO.5 شده یه نسخه ی عربی و خاورمیانه ای

جالبه! من صرفا گذرا یه چیزیایی درموردش خوندم و خیلی عمیق نشدم ولی عمدتا در تلاشن romanticize کنن این عطر رو و یه کرکتر دیزنی گونه ای براش بسازن
کاش جایی رو انتخاب کنی و بیشتر درموردش بنویسی مشتاقم که بخونم اریک
ولی فارغ از همه چیز بحث عطر امضا رو که مطرح کرده بودم خیلی بوی گرن بَلّو ( سعی کردم درست تلفظ کنم :))) ) دلمو برده و راجع بهش اینجوریم که بد نیست مال من باشه

این عطر رو به تن خودم نبوییدم ولی طی معاشرت طولانی با عزیزی که تنپوش کرده بود دارم نظرم رو می نویسم
بر مبنای بک گراند این عطر که اشاره به رسم گرن بالو تو ایتالیای قرن هجدهم داره ما با یه عطر شیرین و لطیف و خوش گذرون مواجهیم عطر خیلی رویایی و دراماتیکیه به نظرم
نت گل های سفید در اوپنینگ وایب یه دختر معصومه که انگار برای اولین بار اومده مهمونی، برای اولین بار به رقص دعوت میشه و در تلاشه اون آماتور بودنش رو پنهون کنه نت گلی حالت پاستیلی به خودش نمی گیره نسبت به عطر هایی که در اوپنینگ نت گل های سفید دارن بالغانه تر بود و برای من جذابیت بیشتری داشت تا اینجا.
اما برسیم به بخش گورماندش انگار دختر قصه و اون پسر اشراف زاده ای که باهاش می رقصید بالاخره موفق شدن سالن رقص رو به سمت بالکن ترک کنن و هم زمان که دسر می خورن بتونن دور از سر و صدا بیشتر با هم صحبت کنن و بیشتر همو بشناسن ترکیب کارامل و وانیلش میاد با نت های گلی همراه میشه و بوی کرم کارامل یا کرم بروله طوری ای میده
حقیقتا من بیشتر طبع این عطر رو معتدل میدونم تا خنک و بیشتر مناسب بهار و اعتدال پاییزه
پخش بو و ماندگاریشم به نظرم خوب بود پاف بیشتر و شارژ کردنش میتونه برای مهمونی های شلوغ کفایت کنه
اما نکته ی مهم اینه که به نظرم خیلی مهمه که به صاحبش بیاد بین خودمون بمونه مثلا به تن دوستم اینجوری بود که من تهش با خودم گفتم نه عزیزم... برای تو نشده... .

من از عطر نارسیسو رودریگز فور هر کامپلیمنتهای ضد و نقیضی می گیرم نارسیسو فور هر عطریه که به شدت به شیمی پوست و زمان وابسته ست
اولین باز خوردی که گرفتم داشتم می رفتم عروسی چند پاف ازش زدم خواهرم گفت بوی حرمی داره ، با گذر زمان نت های میانیش اومد وسط نارسیسو شد یک رایحه‌ی پودری، تمیز، خانومانه اما پخش بو و ماندگاری آنچنانی نداشت بعد چند تا چاق سلامتی و بغل شدن توسط اطرافیان تعدادی برگشتن بهم گفتن چه بوی ناز خانومی طوری میده این عطر و یکم حالم بهتر شد که انتخابم اونقدرا بد نبود
این عطر واقعا برای فضای باز و مهمونی های شلوغ نیست دقت کنید که انتخابم مکان استفاده اش بار اول برای من اشتباه بود نارسیسو پخش بوی انفجاری نداره اما به محض اینکه کسی در آغوشتون بگیره ورق بر میگرده خلاصه اگه دنبال یه عطر برای دیت هستید نارسیسو گزینه مناسبیه فقط اینکه اگر زمان بندی کنید تو زدنش که تیزی نت اولیه اش بگذره ضرر نمی کنید ( اگه مثل من نت های اولیه اش سلیقه تون نیست البته)