تاماریندو تجسم تابستونه نه تابستونی که هست، تابستونی که میخوام باشه. شخصا باور دارم بهترین کار مِموعه.
ترنج، ماندارین، پرتقال و هل.. شور و شعف و هیجان برای چیزی که قراره شروع بشه ولی دقیقا نمیدونی چی! بازیگوشه و شیرین زبون ولی نه اونقدر که دل ادمو بزنه.
یاس، نارگیل ، گل یلانگ ، گل مریم ، هلو ، آناناس.. انگاری وسط یه جزیره اتفاقای غیر قابل پیش بینی برات بیوفته ولی از همه شون لذت ببری.
لوبان ، وانیل ، نعناع هندی.. اخرین نت رو میشه به عنوان عکس از سفرت تلقی کنی که هر بار بهش فکر کنی دلتنگش بشی.
انگار از روی اهنگ تابستون تو راهه ساخته شده.

روایح برای من شاید تنها چیزی باشه که من رو به لحظه حال برگردونه پس براش ارزش قائلم گاهی این روایح از علایق فراتر میرن و قشنگ میرسن به سلول ها و تو رو زنده میکنن "Gris "Charnel برای من همچین چیزی بود!
بوی انجیر کامل نرسیده وقتی تازه از درخت چیدی و کمی سبزه، چای سیاه تازه دم شده با عطر هل…بعد از یه مدتی اون گس بودن اولیه از بین میره…و یکم ملایمت به خودش میگیره…بوی گل زنبق.
در آخر به اوج شاهکار بودن خودش میرسه وانیل و چوب صندل و دانه تونکا همه این روایح کاملا حس میشه البته اون تندی گس مانند کاملا از بین نمیره، بلکه با زنبق ادغام و به بخشی از اون پیچیدگی پودری و مالیخولیایی تبدیل میشه.
و شیرینی پایانی دیگه یک نتِ تنها نیست، بلکه نتیجه‌ی در هم آمیختن گرمای صندل، عمق تونکا و لطافت وانیله.
میتونم بگم وقتی برای اولین تسترش رو گرفتم و بو کردم شبیه فردی که اعتیاد پیدا کرده بلند میشدم و دوباره و دوباره و دوباره اونو بو میکردم این معمولا برای من اتفاق نمی افته با وجود اینکه عطر های گرم، تندو تلخ با کیفیت دیگه ای رو هم سال ها استفاده کردم این اولین بار بود که با وجود اینکه تستر یه عطری رو داشتم مطمئن شدم عطر شخصیم رو پیدا کردم.
برای من شبیه یه جامه مخمل فاخره که وقتی میپوشمش آرامش عجیبی دارم.