PARFUMS de MARLY - Pegasus

یکی از بهترین‌های این برند لوکس و معتبره که همیشه جایگاه خاصی تو دنیای عطرهای نیش داره.
خیلی شیرین و گرم شروع میشه به خصوص از رایحه‌های بادام و لیمو که با یه ته‌مزه ملایم از وانیل همراهه این رایحه‌ها به طور عجیبی همزمان حس گلی و شیرینی دارن که خیلی جذابه یه حالت کمی شبیه به یه دسر بافت‌دار و دل‌چسب ولی نه بیش از حد شیرین.وقتی این عطر بیشتر روی پوستتون می‌نشیند اون حس چوبی و ادویه‌ای ظاهر میشه چوب صندل، مشک و لاوندر حس پیچیده‌ای به ترکیب میدن طوری که کمی خشک و دودی میشه اینجا دیگه کمی جدی‌تر می‌شه و از اون حالت شیرینی اولیه فاصله می‌گیره.در نهایت رایحه‌های کهربا و وانیل همراه با یک کمی چرم و خاکی خودشون رو نشون می‌دن اینجا اون پیچیدگی کامل می‌شه و رایحه‌ای دودی و گرم می‌سازه،ترکیب این بوی چرم و چوبی با کهربا یه جذابیت خاص به عطر میده.
شیرینی اولیه ممکنه برای بعضی‌ها زیاد باشه به خصوص اگه دنبال عطرهایی هستید که خیلی دودی و تند باشن و ممکنه برای کسانی که به رایحه‌های خیلی سنگین و تیره علاقه دارن کمی ملایم به نظر بیاد.
این عطر به طور خاص برای کسانی که به دنبال یه عطر فاخری و کلاسیک با حس مدرن هستند طراحی شده. ترکیب شیرینی، چوب و گل‌ها این عطر رو به یه انتخاب عالی برای موقعیت‌های خاص، مراسم‌های رسمی تبدیل میکنه.
عطر با توجه به غلظت و ترکیباتش پرفورمنس بالایی داره و ممکنه ساعت‌ها پس از استفاده هم روی پوست بمونه و جذابیتش رو حفظ کنه.
بخش گلی پگاسوس واقعاً یکی از نقاط قوتشه ترکیب اسطوخودوس و زنبق در میانه عطر باعث می‌شه که این عطر نه تنها گرم و چوبی باشه بلکه یه حس لطیف و طراوت‌بخش هم داره.شیرینیش بیشتر از ترکیب بادام تلخ و وانیل نرم میاد که خیلی خوب بالانس شده و اصلاً دل‌زده‌کننده نیست. در واقع این عطر یه تعادل عالی بین گرمی، شیرینی ملایم و حس چوبی،گلی داره.انگار یه کت‌وشلوار شیک ولی راحت پوشیدی که نه زیادی رسمی و نه زیادی کژوال.
پگاسوس یه عطر خطی نیست یعنی رایحه‌اش با گذشت زمان تغییر می‌کنه و لایه‌لایه باز می‌شه.
(خوش بو،خوش رو،خوش قلب باشیم)

پگاسوس؛ هندسه‌ی یک رؤیای ناتمام

بعضی بوها شبیه خاطره‌اند؛ می‌آیند، دستی روی شانه می‌گذارند و می‌روند. بعضی دیگر شبیه آدم‌ها هستند؛ با تمام پیچیدگی‌ها، زخم‌ها و تناقض‌هایشان. اما پگاسوس نه خاطره است و نه آدم. پگاسوس بیشتر شبیه یک ایده است؛ ایده‌ای که سال‌ها در جایی میان واقعیت و خیال سرگردان مانده و سرانجام تصمیم گرفته خودش را به شکل عطر نشان دهد.
اولین برخورد با آن عجیب است.
نه از آن عجیب‌هایی که شوکه می‌کنند؛ از آن عجیب‌هایی که باعث می‌شوند چند ثانیه سکوت کنی و دوباره مچ دستت را بو بکشی. انگار مغزت هنوز مطمئن نیست با چه چیزی روبه‌رو شده. بادام در پگاسوس بوی خوراکی نمی‌دهد. بوی دسر نمی‌دهد. حتی بوی چیزی که بتوان نامش را گذاشت «خوشمزه» هم نمی‌دهد. بادام اینجا بیشتر شبیه یک بافت است؛ سفید، خشک، نرم و در عین حال نافذ. مثل لمس کردن سطح یک مجسمه‌ی مرمر که قرن‌ها زیر نور ایستاده باشد.
پگاسوس از همان ابتدا اعلام می‌کند که قرار نیست تو را سرگرم کند.
قرار نیست دلربایی کند.
قرار نیست لبخند بزند.
فقط می‌خواهد وجود داشته باشد.
و چه باشکوه وجود دارد.
هرچه جلوتر می‌رود، جهان عطر آرام‌آرام شکل می‌گیرد. فضایی روشن اما نه شاد. تمیز اما نه معصوم. لطیف اما نه مهربان. تناقضی عجیب در تار و پودش تنیده شده؛ انگار تمام اجزایش در حال نزدیک شدن به هم هستند اما هیچ‌وقت کاملاً به یکدیگر نمی‌رسند.
هدایت اگر عطر می‌نوشت، احتمالاً از همین تضاد خوشش می‌آمد.
آن حس آشنایی مبهم.
آن اندوهی که دلیل مشخصی ندارد.
آن زیبایی‌ای که نمی‌توانی توضیحش بدهی.
پگاسوس غمگین نیست؛ اما چیزی در آن وجود دارد که اجازه نمی‌دهد کاملاً خوشحال باشد.
مثل برفی که زیر آفتاب می‌درخشد.
مثل کتابی که پایانش را می‌دانی اما باز هم ورق می‌زنی.
مثل شهری که سال‌هاست ترک کرده‌ای اما هنوز گاهی در خواب کوچه‌هایش را می‌بینی.
در میانه‌ی مسیر، اسطوخودوس و وانیل و چوب‌ها آرام‌آرام روی صحنه ظاهر می‌شوند. نه با هیاهو، نه با نمایش. همه‌چیز در پگاسوس با نوعی وقار خاموش اتفاق می‌افتد. هیچ نتی فریاد نمی‌زند. هیچ آکوردی برای جلب توجه تقلا نمی‌کند.
عطر انگار به ارزش خودش آگاه است.
نیازی به اثبات ندارد.
همین خونسردی است که آن را خطرناک می‌کند.
بسیاری از عطرها می‌خواهند زیبا باشند.
پگاسوس می‌خواهد ماندگار باشد.
و این دو با هم فرق دارند.
زیبایی معمولاً به لحظه تعلق دارد. به نگاه اول. به تأثیر اولیه. اما ماندگاری در حافظه شکل می‌گیرد. جایی عمیق‌تر. جایی که منطق دیگر چندان کاربردی ندارد.
کافکا جایی ننوشته بود که جهان غیرمنطقی است؛ او جهان را طوری توصیف می‌کرد که انگار منطقش از دسترس ما خارج شده. پگاسوس هم همین حس را دارد. هرچه بیشتر می‌بوییش، کمتر می‌توانی توضیحش بدهی. انگار ساختار مشخصی دارد اما معنایش مدام از میان انگشتانت فرار می‌کند.
گاهی کرمی است.
گاهی پودری.
گاهی فلزی.
گاهی ابریشمی.
گاهی سرد.
گاهی گرم.
و هیچ‌کدام از این توصیف‌ها کامل نیستند.
همان‌طور که هیچ واژه‌ای نمی‌تواند یک رؤیا را دقیقاً تعریف کند.
شاید بزرگ‌ترین موفقیت پگاسوس این باشد که بوی «لوکس بودن» نمی‌دهد. لوکس بودن معمولاً پر سر و صداست؛ پر از طلا، مخمل، چلچراغ و نمایش. اما پگاسوس از جنس دیگری است. اگر لوکس باشد، لوکس بودنش شبیه سکوت یک کتابخانه‌ی عظیم است. شبیه نور کم‌رنگ صبح روی سنگ سفید. شبیه صفحه‌ای خالی که هنوز هیچ‌کس روی آن چیزی ننوشته.
نوعی شکوه مینیمال در آن جریان دارد.
شکوهی که از فریاد نمی‌آید.
از حضور می‌آید.
و شاید به همین دلیل است که پگاسوس بعد از سال‌ها هنوز تقلید می‌شود اما تکرار نمی‌شود.
چون آنچه در بطری‌اش زندانی شده فقط ترکیب بادام و وانیل و اسطوخودوس نیست.
یک اتمسفر است.
یک اقلیم ذهنی.
یک جهان مستقل.
جهانی که نه کاملاً واقعی است و نه کاملاً خیالی.
و وقتی ساعت‌ها بعد، آخرین ذراتش روی پوست باقی مانده‌اند، احساس می‌کنی چیزی بیشتر از یک عطر را از دست داده‌ای؛ انگار صفحه‌ی آخر رمانی را بسته‌ای که نمی‌خواستی تمام شود.
نه به این دلیل که داستانش کامل بود.
بلکه دقیقاً به این دلیل که هنوز چیزی در آن ناتمام مانده بود.
و بعضی زیبایی‌ها، فقط در ناتمام ماندن‌شان جاودانه می‌شوند.

مارلی پگاسوس یا پگاسوز…
تا جایی که به یاد دارم این عطر توی سریال زخم کاری به همراه کرید سیلور مانتین از عطرهای محبوب مالک بود…
تا جایی که چندبار توی سریال دیده شد و مالک به یاد میثم ازش استفاده می‌کرد…
عطری چوبی..مقداری ادویه ای و وانیلی..با حضور پررنگ نت بادام تلخ با حس و حال پودری…
وانیل..بادام تلخ..و چوب صندل توی شروع به راحتی حس میشن و عطری مردانه و لوکس رو شکل دادن…
کمی بعد روایح ادویه ای نرم و کمی هم شیرین(زیره سبز) به همراه حس و حال اُمبری(کهربا) در صحنه حضور میابند…
عطر کمی به شیرینی میزنه اما نه خیلی…
نت پایه بهترین ترکیب رو داراست…تندی و تلخی بادام رام شده و با فضای پودری وانیل و سنگینی اسطوخودوس برابری میکنه…اما همچنان تلخ و لوکس هست…
خود بنده تا چندماه قبل این عطر متنفر بودم اما الان برعکس عاشقش شدم…
افسوس که قیمتش برای بنده سنگین هست اما بالاخره روز تهیه اش میرسه…
برای آقایان سیگاری ۳۰سال به بالا با استایل رسمی توی پاییز و مخصوصاً زمستان بسیار عالی هستش این عطر…
مارلی پگاسوس..اسب سرکش مارلی…

سلام و درود
امروز رفتم تو فروشگاه معتبری تو شهرمون و از سر کنجکاوی پگاسوس نسخه جدید(2023)رو بوییدم و واقعاً شوکه شدم،رایحه ی پگاسوس عزیزم هم تو ریفرموله تغییر کرده😞یک پاف ازش رو مچ دستم اسپری کردم و به جرأت باید بگم ماندگاریش رو پوست من از 3 ساعت بیشتر نشد:)
چی به سر پگاسوس اومده...
قدیما اصلاً جرأت نداشتم پگاسوس رو روی لباس اسپری کنم،چون یکبار که پگاسوس رو روی لباس زدم هر چی عطر میزدم روش بازم فقط بوی پگاسوس میومد😁
اما خب الان پرفورمنس و رایحه ی پگاسوس رو به نابودیه😒
متأسفانه پگاسوسم هم رو به اتمامه ‌و واقعاً ناراحت کننده‌ست که حتی نسخه های قدیمی پگاسوس رو هم نمیتونم پیدا کنم...
این موضوع برای من که از عشاق پگاسوس هستم گرون تموم شد:)
شاید فکر کنید که لیتون رو بیشتر از پگاسوس دوست دارم اما خب واقعاً هر دو رو به یک اندازه دوست دارم اما فقط لیتون رو یکجور دیگه دوست دارم و متأسفانه هر دو هم ریفرموله شدن،اما بازم وضع لیتون از پگاسوس بهتره
دیگه تقریباً چیزی نمونده که پگاسوس به وضع جیو پروفومو دچار بشه و این یعنی مرگ🥹
دوستان عزیز اگر جایی سراغ دارید که نسخه های قدیم پگاسوس رو داره لطفاً اطلاع بدید🙏🙏

بکچد 2017!
دیشب باز در هوای 10 درجه استفاده کردم و هرررر دفه که اسپری میکنم، بیشتر عاشق بوش میشم.
وقتی اسپری میکنید، وانیل و بادام به وضوع حس میشن و یه بالانس خوبی رو ایجاد کردن؛ یه وانیل واقعا لوکس!
از همون اول کار یه حالت ادویه‌ای حس میشه ولی خفیف و کمین کرده تا برسه به نوت های میانی و پایانی که خودشو بیشتر نشون بده.
تقریبا از اول تا انتها یه بو داره ( به دلیل ماندگاری نوت وانیل و بادام)؛ بعد از گذشت 2.3 ساعت حالاست که نوت ادویه‌ای در کنار چوب خودشو نشون میده و تا انتها کم کم جای بادام و وانیل رو میگیره اما هنوزم این دونوت خودشونو نمایش میدن.
درسته نوتی از القاکننده بوی پودری ذکر نشده ولی یه کوچولو حس پودری هم میده به من.
دقت کنید که شاید یه خورده شیرینی این عطر در فضای بسته و هوای گرم اذیت کننده به نظر برسه (مخصوصا در اوایل اسپری) من خودم به شخصه در فضای بسته شاید سردرد بگیرم.
از نظر ماندگاری هم بگم که هنوز بوش از گردنم پخش میشه (بعد از گذشت 12 ساعت)
خلاصه که عالیه...

این عطر ناز ترین و ملوس ترین عطر مردونس
یعنی کلا بنظرم کاملا یونیسکسه و اگه اولین بار که بوش کردم اسمشو بهم نمیگفتن فکر میکردم عطر زنونس،
کاملا دوتا بُعد داره،اولش که میپوشیدش یه بوی مرکباتی مردونه که رایحه ی لوندر کاملا توش پیداست،ولی بعد از دقایقی تبدیل میشه به یه عطر وانیلی شیرین و گرم که انگار اصلا از اول هیچ خنکی توش نداشته(منو یاد متولدین خرداد میندازه)😅
پخش بو و ماندگاریش خییییلی زیاده و با هر نسیم و تکون خوردنی افرادی که کنارتونن یه نفس عمیق میکشن، پیشنهادم اینه که تو هیچ فصلی بجز زمستون استفاده نشه
راستی ازون دسته عطرهایی هست که خیلیا ازش متنفرن و دلشونو میزنه و باهاش سر درد میشن

به راستي پس از ريويو هاي با ارزش عزيزاني مانند استاد كامبيز سخي، استاد ايكاروس كه دلتنگشون هستم و مهربد عزيز و خوش سليقه كه خيلي پايين تر در اين صفحه توضيحات كامل ارايه كردند و ديگر توضيحي براي اين كار باقي نميمونه. در اين روزها به جاست كه يادي از اين شعر كنيم كه:

کاکل از بالا نشینی رتبه ای پیدا نکرد
زلف از افتادگی همسان مشک و عنبر است .
نا کسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست
روی دریا خس نشیند قعر دریا گوهر است…

و اما توضيحات به سبك و آيين جديد:
مارلی حقيقتا برند بسيار به درد بخوريه
رایحه های نیش اما عامه پسند همچو ديزاينري ها
این عطر هم به درد عطر اولی ها و هم عطربازها میخوره
لذا ميبينيد مارلي تمام جوایز رو درو كرده که بنده اصولا اعتقاد زيادي به جوایز دارم.
بازم نظرم این هست که روایحی که این برند داره ورستايل و خوش بازخورد هستند و اصلولا خاص و يونيك ميباشند
نمره من به کل برند مارلی ٩ از ١٠

خیلی خوبه این عطر واقعا، وقتی اسپری میکنید بوی بادام و وانیل حس میکنید یه بوی لاکچری

اصلا تو تابستون امتحان نکنید چون باعث سردرد میشه به خاطر شیرینی که داره
تو فصل سرد استفاده کنید لذت ببرید
دوس دارم هرکی این عطرو میزنه سرمو بزارم رو شونش ارامش بگیرم😅

پخش و موندگاریش هم عالی

درود بر اعضاء محترم؛
سالها تعریف پگاسوس رو میشنیدم و همیشه دوست داشتم سفارش بدم تا پارسال که بالاخره تونستم بخرم. میشه گفت از معروفترین عطرهاییه که از ایکاروس بزرگ تا بقیه ایرانی ها و خارجی ها راجع بهش صحبت کردن و تو این ده سال اکثر جاها اسمش بود و کامنت های مثبت راجع به پگاسوس بیشتر بود تا کامنت های منفی. بخاطر همین در نظر من هم از اولویت ها بود. وقتی برای بار اول تست کردم بی نهایت خوشم اومد و ذوق زده شدم و حتی از هرود برام رایحه بهتری داشت. با هر بار استفاده ازین عطر تو این یک سال، علاقه م نسبت بهش کمی کمتر شد و سیر نزولی داشت. چرا؟ نمیدونم. با اینکه کاملا عطر شرقی و مناسب دورهمی ها که با قدرتی که داره بر بقیه عطرها غلبه کنه و حتی تو محیط های باز هم پرقدرت عمل میکنه. پرفورمنس خیلی خوبی داره اما نه اونطور که اوایل میگفتن و الان دیگه نمره کامل نداره اما باز هم نسبت به بسیاری از عطرها پخش و ماندگاری قویتری داره مخصوصا تو این وضعیت واقعا افتضاح که برخی آمواژها و اندی تاورها و دیورها و امثالهم هم دیگه مثل گذشته نمیدرخشن.
الان برعکس اوایل برای من هرود بسیار خوش رایحه تر از پگاسوسه و ضمنا پرفورمنس بهتری هم داره. الان تصور می‌کنم دیگه پگاسوس مناسب جوانترهاست و برای من ۴۶ ساله دیگه جذابیت و سنخیتی نداره اما هرود رو برعکس گذشته، بینهایت دوست دارم و علاقه م هر روز سیر صعودی داره. دقیقا نمودار علاقه من به هرود و پگاسوس نسبت به زمان عکس همدیگه بود، از روز اول نسبت به هرود صعودی و نسبت به پگاسوس نزولی. نه خطی بلکه تصاعدی. نسبت به گلووی هم از اول بسیار بالا و الان هم همینطور، فعلا یه خط افقی نسبت به زمان. چرا علاقه رو به نسبت زمان بصورت نمودار گفتم چون علاقه من نسبت به عطرهام از روز اول تا الان خیلی تفاوت کردن و میدونم که دیگران هم همین حس رو نسبت به برخی عطرها دارن.
علاقه فزاینده من نسبت به هرود که روز اول اصلا دوستش نداشتم، شاید تابع وب گردی هام هم بوده چون بسیاری از عطربازهای خارجی رو دیدم که از بین تمام عطرهای خانه مارلی، هرود رو دوست داشتن و بین اینهمه عطر تو دنیا هرود جزو نامبرواناشون بوده چه خانم چه آقا. البته لیتون و کارلایل و نيسان رو هم زیاد از حرفه ای ها شنیدم. مردم عادی اما لیتون رو معمولا بیشتر دوست داشتن. اینها شنیده ها و تجارب منه از وبگردی و ممکنه دوستان نظرات دیگه ای داشته باشن.
دو تا موضوع مهم رو میخواستم برای آماتوهای عزیزم روشن کنم:
اول اینکه من تا همین چند وقت پیش فکر میکردم عطری که اکثرا ازش تعریف کنن حتما میتونه بلایند بای موفقی باشه و حتما منم خوشم میاد. یا اگر بزرگان و حرفه ای ها در اینجا و سایت ها و صفحات دیگه، عطری رو پیشنهاد بدن حتما خوبه و میرفت تو لیست اولویت هام. غافل از اینکه به هیچ کس و هیچ چیز جز سلیقه و شامه خودتون نمیتونین و نباید اطمینان کنین و حتما باید خودتون تست کنید تا خوشتون بیاد. حتی اگر همه آدم های دنیا بگن فلان عطر خوبه یا خوش رایحه س یا لاکشری ه یا هرچیز دیگه ممکنه شامه و سلیقه شما مخالف با نظر همه باشه.
دوم اینکه وقتی از یه عطری که تست کردین خوشتون بیاد هیچ ضمانتی وجود نداره که این علاقه با گذشت زمان ثابت بمونه و تغییر نکنه. انگار سلیقه آدم و حتی حس بویایی گه گدار با گذشت زمان تغییر میکنه. این مساله رو هیچ کاریش نمیشه کرد اما موضوع اول رو میشه بیشتر دقت کرد.
با سپاس فراوان

پگاسوس عطری اورینتال فوژه ست که رایحه ای گرم،تلخ وشیرین بعلاوه رگه هایی ازتندی داره.
وقتی درترکیبی آکورده فوژه حضورداره باید منتظره عطری رسمی واتوکشیده باشیم که دوحالت داره یادراون ترکیب نت های گرم وشرقی قالب میشن واورینتال فوژه رارقم میزنن،یا اینکه نت های سبز هربال وآروماتیک قالب میشن وآروماتیک فوژه رارقم میزنن.
پگاسوس اکوردفوژه که از تم فلزی لاوندرو وترشی اندکِ ترنج شکل گرفته راتوی بستری تلخ,شیرین وآلدهیدی ازترکیب بادام (بنزآلدهید)ووانیلی نیمه پودری بازمیکنه.
پگاسوس تونسته خیلی زیبا تلخی و شیرینی رابصورت هماهنگ وهارمونیک اندازه گیری کنه که همزمانی وهم وزن بودن این فضای تلخ وشیرین شامه راقلقلک وبه تفکیک وادارمیکنه.
درادامه تمی اسپایسی اززیره سبز وهمچنین گل هلیوتروپ راخواهیم داشت که این گل بدرستی انتخاب شده،اسانس هلیوتروپ تمی پودری شبیهِ بادام ووانیل داره که همین قابلیتش به رایحۀ بادام ووانیل عمق میده و همچنین حضورش تم نیمه پودری وانیل راتکمیل میکنه.
درادامه لاوندرکمرنگ میشه وحضوره زیرپوستی یاس،کمی بادام ووانیل رو صیقل میده واما درهمین بین رگه هایی ازکهربا رو خواهیم داشت که گرمای عطرروبیشترورایحۀ وانیل رویه نمه پررنگ میکنه.
درانتهاتمی چوبی وصیقل خورده باپس زمینه خامه مانندازصندل وودبه فضای موجوداضافه وباوانیل،بادام وتم پودری که همچنان محسوس وبرقرارن ترکیب میشه وتصویری از یک جنتلمن شیک،رسمی پوش واتوکشیده را به نمایش میزاره.
پگاسوس جزکارای پرطرفداره مارلی ست که همیشه طرفداران ومنتقدان سرسختی داشته ودارد،شخصا ازبرندمارلی کالان را ترجیح میدم.
پخش وماندگاری خوب وقابل قبولی داره وبرای فصول پاییزوزمستان مناسب،البته در استانهای شمال غربی که دوماه اول بهارسرد وخنک هست قابل استفاده ست.