عطری گلی میوه ای با کاراکتر زنانه و پخش و ماندگاری غول آسا. برای خودم اصلا نمی‌پسندم. برای خانمها هم زیاد پسندم نیست. رایحه ی زیاد شیکی نداره. علت اقبال عموم از این عطر پخش و ماندگاری زیاد آن است.

با توجه به فصل، قرعه عطر امروز به نام این عطر افتاد. مدتی بود که داخل کمد عطرها مخفی شده بود و خودش را از نگاه من دور نگه داشته بود هر چند که شاید حدود ۱۰ میل دیگه ازش مونده و برای من این کمینه مورد نیاز برای حفظ عطرهای استفاده شده است. یعنی چند میل آخر شیشه‌های عطر بایگانی می‌شوند.
بگذریم، پس از مدت‌ها حس و حال این عطر برایم لذت بخش بود. حس تازگی، طراوت، نشاط و سرزندگی. عطری چوبی مرکباتی با نوت برجسته لیمو و پس از آن صندل. در کل ترکیب بالانس و با کیفیتی است که به خوبی بر هدف متمرکز است.
با توجه به وجود روایح چوبی در پس زمینه بیشتر مناسب آقایان است اما حتما برای خانم‌ها هم قابل استفاده است.
با لباس خنک رنگ روشن برای تمام سنین قابل استفاده است.
ماندگاری و پخش 🤨 (کاش بیشتر بود).
وجودتان معطر به یاد خدا 🌺🙏🌺

کسی که رویای عطرها را در سر می پروراند و شهدِ این افسانه ها را بر تن می افشاند یک فرد معمولی نیست او بانوی رقصِ شکوفه هایِ با شکوهِ زمانِ بی زمانیست،کسی است که با برداشتن هر گامی بر روی زمین، ردی از ملاحت،لطافت، و نور بر جای می گذارد و بایستی به این بانو گفت چه انتخابِ زیبایی!
ریویوی این ادکلن گلی- میوه ای تقدیم به حضور گرانقدر سرکارِ اعظم خانم دکتر آلالیتای عزیز و گُل رخ همچون نام گُلی و زیبایش🌺
لحظه ی اول اسپری چنس یه حس خیلی شاد مرکباتی ازش میگیری بویی شبیهِ عصاره ی میوه ی تازه و شیرین بِه آب گرفته شده که حسابی رسیده و جا افتاده و به رنگ زردِ متمایل به طلاییِ خوش رنگ است و روح آدم را بیدار می کند.این بو اصلا خفه و سنگین نیست و با وجود شیرین بودنش حس دلزدگی ایجاد نمی کند فوق العاده خنک و ملایم بسان نسیم خنک میوه ای که به صورتت میخوره و لبخند بر لب می‌نشاند.
وسطای کار از حالت میوه ای خارج میشه و این بو فروکش می‌کنه و وارد بخش اصلی«گلها» میشی اما نه بوی گل‌های قدیمی،به به در اینجا رایحه ی گل رزِ خیس و یاس خیلی نرم و لطیف میاد.بوی گلها در این قسمت خیلی پاکیزه و مدرن است حتی برای من تا حدودی تداعی کننده بوی یک شامپوی لوکس و اورجینال هست طوری که انگار تازه موهاتو با این شامپو شستی و دوش گرفتی و‌ یک پیراهن حریرِ گل دار گران قیمت بر رخِ تن پوشانده ای.
و اما پایان قصه و داستان تندر به خودنمایی و اغواگری مشک ختم میشود جایی که عطر روی پوستت میشینه و یواش یواش میخواد از صحنه محو بشه بوی خیلی نرم و نازکِ کرمی- مشکی به جا میمونه که پوست را بی نهایت لطیف و خوشبو جلوه می دهد. بخش پایانی در عین سادگی در واقع با طراوتش باعث میشه بوی عطرت فوق العاده با وقار و با کلاس باشه از نظر مخاطبان اطراف.پوشیدن چنس صورتی بیشتر بدرد خانمی میخوره که دوست داره بوی خاص و پرشکوهی داشته باشه اما نه خیلی سنگین وتند و بر تن کسی بیشتر میشینه که دلش بخواد بوی تمییزی و پاکیزگی بدهد.
بیشتر زمان استفاده اش همین فصل بهاره،مناسب برای پیاده روی و گردش،دانشگاه،محل کار،قرارهای دوستانه در پارک و تفریح گاه،در مجالس رسمی و سنگین یخورده زیادی بی صدا و آرومه،اما بی رقیب و با صفا برای روزهای پر انرژی..
بلحاظ ارزش خرید از نظر بنده که حتی فنِ عطرهای گلی خیلی غلیظ و همینطور عطرهای آرام گلی- میوه ای اما اینگونه پر نشاط و با طراوت هستم بله ولی برای دوستان دیگر سلیقه ایه و باید قبل از خرید حتما تست کنند.بوی خیلی خوشبویی داره و به این صورت نیست که بعد از گذشت یک ربع ازش خسته بشی اگه هر روز هم بزنی احتمال این که کسی ازت نپرسه این چه بوی قشنگی بود؟ خیلی کمه!
در آخر هم باید خدمتتان عرض کنم:
اگر در زندگیتان آدم منظم و شیک پوشی هستید و پر انرژی و دنبال عطری میگردید که هاله ای از تمیزی و شادابی فضای اطرافتون را پر کنه تندر یک انتخاب امن و در عین حال ساده اما بسیار با کلاس و پر پرستیژه که هیچوقت پشیمونتون نمیکنه♥️
در این باره اگه اغراق نشده باشه«چنس تندر»عطریه که؛
حس، ابدا و اصلا، نه🤫 بلکه آنرا زندگی می‌کنی عطری که درسکوت و #انزوا# روایتِ شانس را از میان باغ و دشت گلها و لطافتُ طراوتُ نور برایت بازگو میکند و به تصویر می کشد.
آری سکوت؟؟
انزوا؟؟
[به نقل از جناب صادق خان هدایت]
،،، در زندگی زخم هایی است که مثلِ خوره روح را آهسته در،،انزوا،، می خورد و می تراشد.
دقایقتان آغشته به شادی و رها و آزاد از هرگونه غم و غصه...

من چندتا بلاگر ایرانی و خارجی هم دیدم که خیلی تحسین کردن اینکار رو امیدوارم زودتر بیاد تا ما و شما هم لذت ببریم

در یه فروشگاه زنجیره ای عطر تستش کردم. رایحه ی غالب یه پچولی کثیفه که خیلی شیک هست. فضای عطر فضای موسیقی راک هست که نوعی موسیقی اعتراضی هست. دوستش دارم ولی برام Wow نبود. خیلی خیلی گرون هست.

وقت بخیر
اول بگم که عطر ارزنده‌ای هست و خوش ساخت در اومده .
جنس بو و کیفیت رایحه : بدون شک نمیشه گفت عینا کیفیت ساخت لیتون رو داره و تمام نت ها در اورده ، اما انصافا کار خوبی شده و بصورت مستقل هم بهش نگاه کنیم ایرادی به کیفیتش نمیشه گرفت ( مگر کسی متعصبانه بگه چون این کار اماراتیه پس به درد نمیخوره ) . از بابت نت ها ، اون حالت ترشی و ملسی سیب سبز حس میشه ، وانیلِ لطیف و کرمی حس میشه ، شادابی و سبزی لوندر در ابتدا و یه حالت خفیف چوبی در بیس هم احساس میشه .
پس یعنی هم خوب شبیه سازی کرده و هم کیفیت خوبی رو داره .
بنظر من از بابت کیفیت از لالیک وایت این بلک بهتره . لالیک سرگیجه آور و کلافه کننده س و حالت سینتتیک داره که من برای طولانی مدت اذیت شدم از استفاده ش .
پخش بو و موندگاری : پخش بوش بهتر از متوسطه و کسی اگه تو فاصله حدود ۲ متری شما باشه و شما حدود ۷ پاف زده باشید ، تا ۲ ساعت اول متوجه عطرتون میشه و بعدش کم کم اکسین سنت میشه ، اما نه اسکین سنت محض که فقط همون نقطه بو داشته باشه ، تا حدود ۷ ساعت یه هاله نیم متری رو پوشش میده .
نقطه قوتش موندگاریشه که حدود یک تا دو روز روی لباس می مونه و اگه لباسو فردا هم بپوشید ، خودتون به وضوح متوجه بوی عطر میشید .
کیفیت خوب ، قیمت خوب ، عملکرد خوب ؛ پس بنظرم این عطرو ارزشمند میکنه برای خرید .

به به .عجب دست نوشته ای.لذت بردم.عصر جمعه ام ساخته شد ..دوستان را از نوشته های خودتون بیشتر بهره مند کنید.

بوی لحظه‌ای که روی حوله نرم روی ماسه‌ها دراز کشیدی. بوی لحظه‌ای که مطمئنی هیچی نمی‌تونه خرابش کنه.
برای منی که نت وانیل رو دوست دارم ولی توی فصل‌های گرم خفه کنندست خیلی دلپذیره.
دوستان هم درست اشاره کردن بوی ضدافتابی / کرم گرون طوری‌ای داره که خیلی خوشاینده.
فقط و فقط و فقط تنها مشکلی که باهاش دارم انتشار این عطر توی عنوان و دی‌ان‌ای alien عه. اصلا اون درامای alien رو نداره و به نظرم بهتر بود توی یک لاین جدا همچین عطری منتشر می‌شد.

منظورتون از نابالغ دقیقا چیه؟ بیشتر توضیح میدین

سلام حسام عزیز..
واقعا متنی کامل در مورد پرپس ۵۰ ارائه دادی...
پرپس ۵۰..
در عالم سینما ،مثل دانیل دی لوییس...
در عالم نقاشی، پیکاسو
در عالم مجسمه سازی ،مایکل آنجلو
در عالم ادبیات، بهشت گمشده جان میلتون
در عالم گلها لیلیوم
در عالم عشاق ، مارک آنتونی
در عالم آواز، ری چارلز
در عالم فیلم ،پدرخوانده
در عالم موسیقی، میکیس تئودوراکیس
و در عالم عطریات پرپس ۵۰ هست...
شاد و سلامت و پاینده باشید 💐

love please be shy
!!!
اگر بخاطر نوت رز برای بلایند بای شک دارید، شک نکنید اصلا برداشت حرمی نداره.
انقدر این عطر شیرینه که نمی‌دونم چی بگم. بهم احساس شهدی که روی باقلوا میریزن یا نقل رو میده و نمی‌تونم هیچ جوری امیدوار باشم که بعد از چند ساعت روی پوست همچنان قابل تحمل باشه.

درود اقااحسان ریویو عالی👌🏻
من خیلی وقته دوست دارم یکی از عطرای این برندو تهیه کنم ولی موفق به پیدا کردنش نشدم. شما جایی رو میشناسید محصولات lush رو داشته باشه؟

سلام عزیزم. سلیقه ها واقعا متفاوته. پارتنر من شنل چنس اوتندر رو در صدر اغواگرها میدونه. ولی خیلی از آقایون ممو مدورای را اشاره میکنن‌. در مورد مدورای هم میگه خیلی جالبه ولی هرگز نمیگه اغواگره 😅 بنظر خودم بعد چندبار استفاده مدورای هم اغواگر اومد و موافق سایر آقایون هستم. بهش در فضای باز فرصت که دادم ....
عطرهایی که در درای داون خیلی با پوست تلفیق خوبی میدن، بیشتر برای آقایون جذابن. به خصوص بویی که رگه تمیزی داره شاید بیشتر...
در عطرهای گرم هم بوکت آیدل خیلی محبوب و مشهوره به اغواگر بودن.
من و ایشون هر دو عطرهای لایت و خنک می‌پسندیم. شاید نظر آقایونی که عادت به عطرهای سنگین دارن برای پارتنرشون این نباشه. چند بار هم امتحان کردم عطر سنگین زدم،
میگن نه اینا بهت نمیاد، همون عطرهای خودت رو بزن 👀

شاید ترکیب عطر، با فرم لباس، فرم چهره، و استایل شما ... بشه اون مجموعه تاثیر گذار ❤️

Telecaster عزیز
خوشحالم از دیدن مجدد شما در این سايت
ما با نظرات شما دانش زیادی آموختیم...
از نظر من عطر یه نوع از انواع مختلف هنره...
زیبایی... احساسات...عشق..و.و.و همش در اون خلاصه شده...
شکسته نفسی نکنید...
شناختن روایح و عطرها از عهده همگان بر نمیاد..‌
ولی وقتی درونتون نهادینه شد دیگه فراموشی در کار نیست..
مثل نواختن گیتار..‌
شاید ازون سالها دو ر باشید...
ولی وقتی یه گیتار رو جایی دیدید و نواختید همه رو به شگفتی وا میدارید...
شاد سلامت خوش تیپ و خوشبو باشید 💐

خیلی گلی، خیلی میوه‌ای و از نابالغ‌ترین بوهایی که تا حالا بو کردم.
good girl شو می‌فهمم ولی gone bad ش رو نه!!

درود سورنا جان 🌺

ما ایرانیا نجیبترین و عجیبترین انسانهای دنیا هستیم،
فکر کنم عطر بازترین مردم دنیا باشیم، آخه تو هر شرایطی دوست داریم خوشبو باشیم، پول عطر گرون رو نداریم بجاش عطرهای فیک میخریم چون دلمون به این چیزا خوشه، و ما قانع ترین آدمهای کره خاکی هستیم...

آرزوی عاقبت بخیری برای مردم عزیزم دارم 🌷🙏🏼

نگین جان بنظرتون این بوی ح.کش بخاطر خود یاسشه یا ترکیب یاس با نت دیگه میتونه چنین بویی رو بوجود بیاره؟ چون واسه منم هیته ولی نسخه ادوتویلتشو دوست دارم فرش تر و شفاف تره🌱

درود بر همه دوستان عزیز عطرافشانی...
چندماهی هست که از دنیای عطر دور هستم و به شدت دلم برای شما عزیزان و دنیای عطور تنگ شده بود...امیدوارم که هرجا هستید سالم و تندرست باشید...
خنده داره که اسم خیلی از عطرها و روایح و یادم رفته تو این مدت و انگار که باید از نوع شروع کنم...
جوپ هوم نسخه له پارفوم کسی از رایحه اش میتونه بگه؟
ترکیباتش و فصل استفاده ازش و استایل مناسب؟؟..
ممنون میشم...
امیدوارم که شاد سلامت باشید...

حقیقتا این عطر منو شدیدا گیج کرد. یکی از زیباترین و خاص‌ترین اوپنینگ‌هایی رو داره که تا الان بو کردم ولی ای کاش بوش یه ذره خطی‌تر بود. هر بار که بوش می‌کنم دوباره، یه بوی دیگه‌ای رو حس می‌کنم و بوش بعد از مدتی هر بار شبیه به عطرای مختلف دیزاینری میشه.
عطر خوشبویه و همش دلت میخواد بوش کنی، پخش بو و ماندگاریش عالیه. ولی با این قیمت مطمئن نیستم.

فاطیما جون پاپ... ریا نسخه ده میلش رو داره. همینطور سمپل

عطری اساسا بی ربط به کنزو فلاورها، اونقدر بی ربط به نسخه پیلار که نمیدونم چطور کنزو به عنوان فلنکر ارائه داده این عطر رو! یک عطر گرم و نه حتی معتدل، بیشتر شبیه عطرهای کلاسیک و قدیمی هست من یاد عطرهای قدیمی مامانم زمانی که بچه بودم میافتم در حالی که خود کنزو فلاور عطر نسبتا مدرنی به لحاظ کانسپت محسوب میشه به نظرم. از نظر شباهت به عطرهای دیگه و حالت کمی ترش و ادامسی بودن، فاطیما ی عزیز به خوبی توصیف اش کردند. من حس تفکیک نت و بازی نت آنچنانی ازش دریافت نمیکنم. چیز آزاردهنده ای نداره و مثل نسخه پیلار اولش بوی الکل نداره اما برای من جذابیت خاصی هم نداره هرچند ازش بازخوردهای خوبی هم گرفتم.

جناب محسن ممنون از راهنماییتون🌹
متاسفانه به طرز عجیبی از فلنکر اصلی هردوی این ها خوشم نمیاد ولی فلنکر هایی که فرمودین رو تست نکردم
تجربه‌ی بدی از تست خود دلینا تو تابستون دارم
برای همین الان تست نمیکنم که دچار سوبرداشت نشم از طفلی ها ولی از اونجا که خیلی مشتاقم این دلبر خوشمزه رو یکاریش کنم که متفاوت بشه حتما یادداشت میکنم و یادم میمونه که فصلش رسید تست کنم.

سلام من کارشناس و نظریه پرداز در حیطه عطر نیستم اما عطرهایه زیادی داشتمو تجربه کردم دفعه اولی هست یک عطر رو‌برای بار دوم میخرم و استفاده میکنم چون حالم با بوی این عطر خوب میشه به نظرم این عطر برای برای من کاربرد تراپی داره.

چه حس خوبی هست عاشق عطر بودن

درود خیلی عالی توصیف کردید برای ایران فکر کنم باید اورتو پاریسی کوئیوم رو پیشنهاد کرد خیلی به حال و هوای این روزهای شهرهای ایران میخوره

Lush - Lord of Misrule
اعجازی در وادی هنر عطر...
در هم‌آمیختگیِ ناخودآگاهِ عناصری آزمایشگاهی که با حفره‌ای در ساحتِ فضا_زمان، دریچه‌ای نوین به قلمروها و سطوحِ دیگر عالم وجود می‌گشاید.
این عطر گذاری است از جهان خاکی به عالم خیال..

پله نخست:
بهترین سرآغاز ممکن.. گشایش عطر با انفجاری از "پچولی" است. نماینده و نمادی از وجه خاکی و زمینیِ عالم حیات. آغشته به لبه‌هایی تیز از "فلفل"! مرارت‌های هستی به کلی نمایان است. جهانی غرق در هیاهوی رنج و اضطراب و تشویش. آلوده به نابکاری‌ها.. رخ بر خاک مالیده با میل به انزوایی خودخواسته..

پله دوم:
روزنه‌ای از امید در کورسوی ناامیدی‌ها چشم می‌گشاید. "وانیل" در وجهی نرم و لطیف آهسته و خاموش، بی آن‌که صدای گام‌هایش ازدحامی بر پا کند نزدیک می‌شود. مخملِ انگشتانش را به سویت می‌کشاند و نرم نرمک با ملاطفتی همچون فرشتگانِ سپیدبال دستانت را لمس‌کنان می‌فشارد. اینجاست که قلبِ از تپش افتاده‌ی فرو رفته در اعماقِ عواطفی سرخورده به یکباره احیا می‌شود. زانوان پینه‌بسته‌، مقهورِ سالیانی دراز خمودگی در پهنه خاک، مسرور در برافراشتگی‌ می‌شوند و روح آدمی میل به پرواز می‌یابد..

پله سوم:
دل‌انگیزترین گذر مسیر است. مرحله عروج آغاز می‌شود. فرشته‌ی وانیل در گذار از تنگنای زمان-مکان و نقض عوالم فیزیک، دستانت را به موجودی غریب می‌سپارد: "مشک"! او آهسته تو را در آغوش می‌کشد. هاله‌ای مرموز پیرامونت را فرا می‌گیرد و یکسره وجوهی وهم‌انگیز بر پیکره‌ات مستولی می‌شود. سرانجام و در احاطه‌ی مشک است که رختِ وجودت مطهر از آلودگی‌های عالم خاکی، به پالودگیِ مطلق می‌رسد...

اسمش كاملاً برازندشه
عطري به لطافت ساتن و ابريشم
خوش رايحه و خوش قيمت
اما پخش بود و ماندگاري متوسط رو به ضعيف

فکر کنم فقط من بودم که از این عطر اصلا خوشم نیومد و وایب خوبی نگرفتم ،در حدی که مرجوعش کردم😑 الان بعد گذشت دوسال دلم میخواد یه بار دیگه تستش کنم شاید نظرمو جلب کنه

عطرای تنباکویی همینجوری هستن

ممنون عزیزم

ازش انتظار ماندگاري و پرفورمنس زياد نداشته باشيد
اما رايحه شاداب و با طراوتي داره
من اولين خريدم يك بلايند باي بود و صرفاً بر اساس معرفي يكي از دوستانم كه بلاگر عطر هستن خريدم، اونم باتل ١٠٠ ميل
شادابي رايحه بار اول خيلي نظرم رو جلب كرد اما همون روزها و هفته هاي اول دو احساس كاملاً متناقض و متضاد نسبت بهش داشتم
گاهي عاشقش ميشدم و قربون صدقش ميرفتم و ميگفتم حتماً ميتونه جز تاپ تنز عطرهام باشه و گاهي ازش متنفر ميشدم چون به نظرم بوي حشره كش ميداد 🥴😂
اما الان كه تجربه و اطلاعات بيشتري نسبت به نتها دارم نه تنها جز تاپ تنزم هست بلكه اگر تورم و افزايش قيمت ها دستم رو نبنده ، مدام شارژش خواهم كرد

پرپس ۵۰ شبیه عطری نیست که ساخته شده باشد تا دوست‌داشتنی باشد.
بیشتر حسِ شیئی مقدسی را دارد که سال‌ها در تاریکی نگهش داشته‌اند؛ چیزی میانِ کتابی سوخته، محرابی خاموش، و خاطره‌ی مردی که دیگر هیچ‌کس نامش را به خاطر نمی‌آورد.

اولین اسپری، مثل باز شدنِ دری سنگین در دلِ صومعه‌ای متروک است.
بخور بالا می‌آید، اما نه آن بخورِ روشن و روحانیِ معمول؛ اینجا دود، بوی ایمانِ زخمی می‌دهد.
کنارش فلفل صورتی و پاپیروس، حسی خشک و تلخ می‌سازند، شبیه لمسِ کاغذی قدیمی که رطوبتِ زمان، گوشه‌هایش را خورده باشد.

پرپس ۵۰ عجیب‌ترین نوعِ تاریکی را دارد؛
تاریکی‌ای که جیغ نمی‌زند.
فقط آرام، سنگین، و بی‌رحمانه روی پوست می‌نشیند، مثل حقیقتی که مدت‌ها از روبه‌رو شدن با آن فرار کرده‌ای.

بعضی عطرها می‌خواهند تو را جذاب‌تر کنند.
بعضی می‌خواهند قدرتمندتر به‌نظر برسی.
اما پرپس ۵۰ انگار اصلاً به جهانِ بیرون اهمیتی نمی‌دهد.
این عطر رو به داخل ساخته شده؛ برای لحظه‌هایی که آدم شب، در سکوتِ کامل، ناگهان حس می‌کند سال‌هاست چیزی در روحش آرام‌آرام در حالِ فروریختن بوده و خودش نفهمیده.

هرچه جلوتر می‌رود، صندل و زعفران و آن چوبِ دودیِ تاریک، مثل خاکسترِ گرم روی پوست پخش می‌شوند.
نه شیرینیِ واضحی وجود دارد، نه آرامشِ واقعی؛ فقط نوعی گرمای خسته، شبیه آخرین زغالِ روشن در اتاقی سرد.

و دقیقاً همین‌جاست که پرپس ۵۰ تبدیل به شاهکار می‌شود.

چون این عطر بوی «ویرانی» نمی‌دهد؛
بوی انسانی را می‌دهد که بعد از ویرانی، هنوز ایستاده است.

روی بعضی پوست‌ها، بخورِ آن حسِ مذهبی پیدا می‌کند؛ اما روی پوستِ من، بیشتر شبیه بوی کتِ مردی‌ست که ساعتِ سه‌ی صبح، در خیابانی خیس راه می‌رود و دیگر نمی‌داند دارد از چیزی فرار می‌کند یا به سمتش می‌رود.
همه‌چیز در این عطر، سنگین و آهسته است؛ انگار زمان داخلش کندتر حرکت می‌کند.

پرفورمنسش غول‌آساست، اما نه به شیوه‌ی عطرهای پر سر و صدا.
پرپس ۵۰ مثل سایه عمل می‌کند؛
آرام، چسبیده، و ماندگار.
حتی وقتی فکر می‌کنی محو شده، ناگهان از یقه‌ی کت یا آستینت بالا می‌آید و دوباره یادت می‌اندازد که بعضی رایحه‌ها، مثل بعضی اندوه‌ها، هرگز واقعاً ترکَت نمی‌کنند.

و شاید زیباترین بخشِ این عطر همین باشد؛
این‌که هیچ تلاشی برای دلربایی نمی‌کند.
وقارش از جنسِ سکوت است.
از جنسِ آدم‌هایی که آن‌قدر درد کشیده‌اند که دیگر نیازی به توضیح دادنِ خودشان ندارند.

پرپس ۵۰ را که می‌پوشی، حس نمی‌کنی خوشبو شده‌ای؛
حس می‌کنی نسخه‌ای تاریک‌تر، عمیق‌تر و صادق‌تر از خودت، آرام از زیرِ پوستت بیرون آمده و برای اولین بار، بوی واقعیِ تنهایی را پیدا کرده است

دوستان این زیر از قیمت 290 تا 500 هزار تومن دارن حرف میزنن :))))))))))))
باید بگم امروز این عطر حدود 400.000.000 ریال یا 40 میلیون تومان قیمت داره

نولان تو اینتراستلار یه سکانس ساخته بود که کوپر تو سیاهچاله گذشته رو میدید و داد میزن که نرووووو
منم الان تو سیاهچاله داد میزنم بخرید بخخخخررید با همون قیمت بخرییییید

بعضی عطرها را می‌شود پوشید،
اما بعضی عطرها شبیه گذشته‌ای هستند که روی پوست برمی‌گردند؛
نه به شکلِ خاطره،
بلکه مثل زخمی قدیمی که ناگهان وسطِ یک شبِ آرام، دوباره شروع به تیر کشیدن می‌کند.

دیگنیفاید برای من بوی مردی‌ست که مدت‌ها پیش، چیزی را در خودش دفن کرده و بعد، با نهایتِ وقار، روی قبرِ آن ایستاده تا کسی نفهمد زیرِ این سکوتِ مرتب، چه فاجعه‌ای خوابیده است.

از همان ابتدا، آن تلخیِ رام‌نشده‌ی مرکبات و ادویه، مثل باز شدنِ درِ عمارتی قدیمی‌ست؛ جایی که هوا بوی چوبِ کهنه، کتاب‌های بسته، و سیگارِ خاموش‌شده روی لبه‌ی لیوان می‌دهد.
همه‌چیز شیک است، اما این شیکی، حسِ تجملِ بی‌هویتِ امروزی را ندارد.
دیگنیفاید بوی پولِ قدیمی می‌دهد؛
پولِ آدم‌هایی که آن‌قدر رنج کشیده‌اند که دیگر نیازی به نمایش ندارند.

این عطر را که می‌زنم، همیشه تصویرِ مردی در ذهنم شکل می‌گیرد که نیمه‌شب، تنها در لابیِ هتلی عظیم نشسته؛ کتِ تیره‌اش هنوز بی‌نقص است، ساعتش زیر نور کم می‌درخشد، و پیشخدمت‌ها با احترام از کنارش رد می‌شوند، بی‌آنکه بدانند او ساعت‌هاست دارد به جمله‌ای فکر می‌کند که هرگز نباید می‌شنید.
دیگنیفاید دقیقاً بوی همان لحظه است؛
لحظه‌ای که انسان می‌فهمد بعضی زخم‌ها هرگز خوب نمی‌شوند، فقط یاد می‌گیری چطور با آن‌ها شیک‌تر زندگی کنی.

هرچه جلوتر می‌رود، تنباکو و چوب و آن گرمای کهرباییِ تاریک، آرام روی پوست می‌نشینند؛ نه مثل آتشی وحشی، بلکه مثل بخاریِ کم‌جانی در اتاقی سرد.
و آن‌جاست که عطر، خطرناک می‌شود.

چون دیگنیفاید اغواگر نیست؛
متین است.
و متانت، وقتی با اندوه ترکیب شود، از هر اغواگری‌ای کشنده‌تر می‌شود.

بعضی عطرها سعی می‌کنند جوان به‌نظر برسند؛ پرانرژی، پرهیجان، پر از وعده.
اما دیگنیفاید از همان ابتدا می‌داند دنیا چه‌جور جایی‌ست.
بوی مردی را می‌دهد که دیگر به «ابدیت» باور ندارد، برای همین به جزئیات پناه آورده؛ به صدای یخ داخلِ لیوان، به لمسِ پارچه‌ی کت، به دودِ آرامِ تنباکو در هوای بارانی، به عطری که تنها چیزی‌ست که بعد از رفتنِ آدم‌ها، هنوز روی یقه باقی می‌ماند.

و عجیب‌ترین بخشش این است که هرگز سعی نمی‌کند دوست‌داشتنی باشد.
دیگنیفاید تو را بغل نمی‌کند، دل‌داری نمی‌دهد، حتی توضیح هم نمی‌دهد.
فقط کنار تو می‌ایستد، مثل مردی که خودش هم خسته‌تر از آن است که بخواهد کسی را نجات دهد.

روی پوست، کم‌کم همه‌چیز نرم‌تر می‌شود؛ چوب‌ها گرم‌تر، تنباکو تلخ‌تر، و آن حسِ اشرافیِ ابتدایی، تبدیل به چیزی شخصی‌تر می‌شود؛ شبیه اتاقِ تاریکی در انتهای یک مهمانی بزرگ، وقتی همه رفته‌اند و فقط بوی عطر، الکل و حرف‌های نیمه‌تمام در هوا مانده است.

دیگنیفاید مرا یادِ آدم‌هایی می‌اندازد که خیلی دیر فهمیدند اعتماد، لوکس‌ترین چیزی بوده که داشته‌اند.
آدم‌هایی که حالا هنوز لبخند می‌زنند، هنوز مؤدب‌اند، هنوز خوش‌پوش‌اند، اما درونشان چیزی برای همیشه از حرکت ایستاده است.

و شاید به همین دلیل، این عطر این‌قدر عمیقاً مردانه است؛
نه چون بلند و خشن و پر سر و صداست،
بلکه چون بلد است فروپاشی را
با نهایتِ وقار حمل کند

درود
این کار رو به عنوان هدیه برای برادرم گرفتم اول از همه شیشه کار بشدت منحصر به فرد و زیباست از اون دسته از کار ها که فقط باتلش شما ترغیب به خرید میکنه
رایحه سینتیک هست اما اذیت کننده نیست. پر هیاهو نیست شیطنتی داره اما ماهیت آرومش رو حفظ میکنه
میوه و شیرین ؛ تمشک این کار واقعا نگم از تمشک که چقدر زیبا کار شده و هم آمیزیش با اسطوخودوس رنگ مردونه و فوژه به این کار میده اما به شدت کنترل شده و بالانس که اینکار رو تو همون فضا عطر مورد پسند جوانان نگه داره به اون شکل تغییر نت و آکورد ها رو متوجه نمیشم و به نظر کاملا خطی هست
به نظرم جز اون دسته کار هاست که اگر خودتون استفاده کنید به سرعت بینیتون به رایحه اش عادت میکنه و فکر می‌کنید عطر قدرتی نداره ولی توی تن بقیه براتون کار جالب و مورد پسندی هست. این کار در حد و اندازه خودش و برند سازندش نمره قبولی میگیره پخش خوب ماندگاری خوب به شما میده
مناسب سنین ۱۸ تا ۲۵ یا نهایت ۳۰ میبینمش
کار ارزنده ایی هست که شاید بخاطر برندش کم بهش توجه شده

با احترام و عرض ادب
دوست فرهیخته و ارجمند نسخه‌های جدید این عطر با نام ایمورتل (قبلا ایمورتال) تولید می‌شود که رایحه تقریباً همان قبلی است یعنی به نظرم خیلی جزئی تغییرات داده‌اند اما آنقدری نیست که فاحش باشد. با ماندگاری و پراکنش متوسط.
پیشنهاد من برای همین رایحه با ماندگاری و پراکنش خوب، عطر مارک جوزف ماین نویر ۱۹۹۰ است در حجم ۱۱۰ میل که حدود ۱ میلیون تومان از الحمبرا ایمورتل گران‌تر است اما واقعاً شایستگی زیادی دارد. در باتل زیبا و مستحکم و هارد باکس زیبا.
ضمن اینکه، نسخه‌ی ۳۰ میل اورجینال الحمبرا ایمورتل هم در بازار وجود دارد که می‌توانید ابتدا نسخه‌ی ۳۰ میل را تهیه کنید اگر مورد پسند بود، سپس اقدام به خرید نسخه‌ی ۱۰۰ میل کنید. اما کماکان، پیشنهاد من برای رایحه ی لویی ویتون ال ایممنسایت همان عطر مارک جوزف ماین نویر ۱۹۹۰ است.
بهترین ها برای شما و تمامی عزیزان...

خواهش می‌کنم
بله به عنوان یه کار شرکتی و با توجه به ماهیت و نوع رایحه درکل قابل قبول هست. درخصوص شباهت هم که عرض کردم متوسط هست.

درود من ۴ سال پیش از میث..عطر خریدم فول باتلشو ک الان دیگه عطرای غیرایرانی توی فروشگاهشون موجود نیست متاسفانه. سمپلش رو میتونید از ایر..وس بگیرید موجود داره

بله ممنون اینو تست کردم دوستش داشتم فقط اون حس و حال و فضاش رو دوست نداشتم فابیلیوس فضای باز تر و باشکوه تری داره اما اینم خوبه

اره وگرنه خودم تست میزدم سر این اینجا گفتم که خب بالاخره یسریا ایران نیستن یا با اونور کانکشن دارن،از نظر من تو رنج همون اینتنسلی ابسولوتلی هست بهتر یا بدترش رو فقط سلیقه میتونه بگه البته این نظر شخصیمه باید ببینیم چی میشه

کیمیاگری که عسلش زهر بود»

در شمال جزیره ناکسوس، کوهی بود به نام تیمائوس. روی قله، کیمیاگری به نام اِلیا زندگی می‌کرد که به جای اکسیر جاودانگی، می‌توانست احساسات را تقطیر کند. او معروف بود به «آونگ شیرین»؛ چون محصولاتش همیشه دو نتیجه می‌داد: یا عاشق می‌شدی یا دیوانه.

کارگاهش پر بود از شیشهای پر از ترنج و لیمو و اسطوخودوسهایی که غروب را به خاطر می‌آوردند. اما راز اصلی در دیگ مرکزی بود: عسلی که از زنبورهای منطقه ممنوعه می‌آمد.

فصل اول: تردید

روزی سردار آریان، فرماندهی که هرگز نباخته بود، به کوه آمد. الیا به او گفت: «برای پیروزی آمدهای؟» آریان سکوت کرد. الیا نگاهی کرد و زمزمه کرد: «نه… برای گم شدن آمدهای.»

او سه قطره از اکسیر ناکسوس را روی دست سردار چکاند.

نت آغازین (ترنج، لیمو، اسطوخودوس) – ناگهان آریان تمام خندیدن‌های کودکیش را به یاد آورد. ترنج روی زخم‌های کهنه‌اش نمک پاشید. لیمو چشمانش را تیز کرد، اما اسطوخودوس... اسطوخودوس زمزمه کرد: «بیا ببینم ته این قشقرق چه خبر است؟»

فصل دوم: سقوط در عسل

نت میانی (عسل، تنباکو) – عسل روی دستش جاری شد. اما این عسل زهرآگین بود. نه از نوع کشنده، از نوعی که نقطه امن را ویران می‌کند. آریان ناگهان به یاد آورد که چرا از صمیمیت فرار می‌کند. تنباکو دود کرد و چهرهی مادری را نشانش داد که وقتی بچه بود، گفت: «قوی بودن یعنی هیچ‌کس نباید بداند چه حسی داری.»

الیا خندید و گفت: «ببین سردار! بوی چیزهایی می‌آید که هیچ‌وقت اجازه ندادی باشند. این عسل می‌گوید میتوانی ضعیف باشی و هنوز دوست‌داشتنی.»

فصل سوم: زرهی که آب شد

نت پایه (وانیل، کهربا، چوب صندل) – بدن آریان شروع به درخشیدن کرد. وانیل مانند دستی نامرئی پشت گردنش را نوازش داد. کهربا گرمایی در قفسه سینه پخش کرد که قفل‌های زره را آب می‌کرد. چوب صندل اما سکوتش را برد. برای اولین بار، سردار گریه کرد.

الیا صورتش را به باد داد و گفت: «حالا برو. اما نه برای جنگ. برای اینکه بالاخره بگذاری یکی تو را بو کند... بدون اینکه قضاوت کند.»

آریان از کوه پایین آمد. دیگر هرگز اردوگاهش را بدون عطر نبست. سربازانش می‌گفتند: «سردار بوی خدایی می‌دهد که تازه یاد گرفته بدون کمک زره هم می‌تواند دوست داشته باشد.»

سال‌ها بعد، الیا از دنیا رفت. اما روی سنگ قبرش نوشته بودند:

«اینجا کسی آرام گرفته که فهمید انسانها از فرمانبری نمی‌میرند... از آن عسلی می‌میرند که هیچ‌کس جرئت نکرد به خوردشان بدهد.»

و عطر ناکسوس ماند؛ برای تمام آریان‌های این دنیا که جنگیدن را بلدند اما «بودن در آغوش» را... نه

انگار کسی که پیپ یا سیگار با کیفیت می‌کشه بوی خوبی داره حس و فضا مثل یک کافه که همه سیگار و پیپ دستشونه یا یک کسی که مثلا منقد سینما یا نویسنده و.. که پیپ دستش هست و می‌کشه و بیرون هم هوا بارونی که فصل پاییز یا بهار هست این فضا رو داره کلا من خودم این مدل فضاها رو خیلی دوست ندارم

عهدنامه ی آخرین عودسوز»

در قلمروی رُزی شهر کهن آزور، جایی که خورشید هر غروب تنه‌ی کهربایی می‌شد، پادشاهی بود به نام دیون. او یک راز داشت: دوستش نداشتند. مردم از فرمان‌هایش اطاعت می‌کردند اما هیچ‌کس جرئت نگاه در چشمانش را نداشت. چون بوی عود و چرم شیرین از تنش بلند می‌شد، بویی که می‌گفت: "به من نزدیک نشو... مگر اینکه حاضری مال من باشی."

در حومه‌ی شهر، دختری به نام لیرا گل‌های رز سیاه پرورش می‌داد. او نابینا بود. اما می‌توانست عطرها را ببیند. یک روز طوفان رُزی تمام دروازه‌ها را بست. لیرا در کاخ پناه گرفت. دیون فرمان داد: "دستش نزنید. بگذارید خودش بو بکشد و برود."

لیرا اما نرفت. قدم زد تا به تالار رسید. نفس عمیقی کشید و گفت:
«تو بوی خدای شکست‌خوردهای را می‌دهی. عودت خالص است اما چرمت هنوز از شمشیرهایی زخمی است که برای کسی که دوستش داشتی نکشیدی.»

دیون لرزید.

نت آغازین (رز و کمی)میوه ای - دیون برای اولین بار صدای قلبش را شنید. میوه سرفه‌اش را درآورد، اما رز در گلو فرو رفت. عطر داشت به او می‌گفت: «درد را نگه دار، شیرینش می‌کنم.»

نت میانی (عنبر، کهربا، عود) - دستور داد تمام عودسوزهای شهر را خاموش کنند. در سکوت کهربایی، لیرا به او نزدیک شد. بوی عنبر از نبضش می‌آمد. انگشتانش را روی گونه‌ی دیون گذاشت و گفت: «می‌بینی؟ بیشتر از کلمات. من بوی ترس پنهان شده در پس گردنت را حس می‌کنم.»

نت پایه (جوز هندی و چرم شیرین) - دیون زانو زد. جوز هندی در هوا مثل طلسمی پیچید که نفرین تنهایی را می‌شکند. چرم شمشیرهایش از شرم نرم شد. به لیرا گفت: "مرا بو کن. تمام حرف‌هایی که هیچ وقت نزدم..."

لیرا خندید: «نشنیدم. فقط بوییدم. شنیدی؟... این همان "بیشتر از کلمات" است.»

صبح که طوفان خوابید، لیرا رفته بود. اما توی تالار، عطرش روی صندلی باقی مانده بود. دیون فهمید که عشق گاهی یک نت پایه است که ساعتها بعد از تمام شدن آهنگ... هنوز روی پوست می‌ماند.

و او ماندگار شد. برای کسی که جرئت کرد بویی را بو کند که هیچ واژه‌ای برای توصیفش وجود ندارد..

این عطر رو به تن خودم نبوییدم ولی طی معاشرت طولانی با عزیزی که تنپوش کرده بود دارم نظرم رو می نویسم
بر مبنای بک گراند این عطر که اشاره به رسم گرن بالو تو ایتالیای قرن هجدهم داره ما با یه عطر شیرین و لطیف و خوش گذرون مواجهیم عطر خیلی رویایی و دراماتیکیه به نظرم
نت گل های سفید در اوپنینگ وایب یه دختر معصومه که انگار برای اولین بار اومده مهمونی، برای اولین بار به رقص دعوت میشه و در تلاشه اون آماتور بودنش رو پنهون کنه نت گلی حالت پاستیلی به خودش نمی گیره نسبت به عطر هایی که در اوپنینگ نت گل های سفید دارن بالغانه تر بود و برای من جذابیت بیشتری داشت تا اینجا.
اما برسیم به بخش گورماندش انگار دختر قصه و اون پسر اشراف زاده ای که باهاش می رقصید بالاخره موفق شدن سالن رقص رو به سمت بالکن ترک کنن و هم زمان که دسر می خورن بتونن دور از سر و صدا بیشتر با هم صحبت کنن و بیشتر همو بشناسن ترکیب کارامل و وانیلش میاد با نت های گلی همراه میشه و بوی کرم کارامل یا کرم بروله طوری ای میده
حقیقتا من بیشتر طبع این عطر رو معتدل میدونم تا خنک و بیشتر مناسب بهار و اعتدال پاییزه
پخش بو و ماندگاریشم به نظرم خوب بود پاف بیشتر و شارژ کردنش میتونه برای مهمونی های شلوغ کفایت کنه
اما نکته ی مهم اینه که به نظرم خیلی مهمه که به صاحبش بیاد بین خودمون بمونه مثلا به تن دوستم اینجوری بود که من تهش با خودم گفتم نه عزیزم... برای تو نشده... .

چنس او تندر یه عطر گلی ، میوه ای و پودریه با طبع خنک که رایحه ای آرامبخش و مسحور کننده داره . از اون عطرهای حال خوب کن که از بوییدنش سیر نمیشی و باعث میشه کلی دوپامین تو مغزت ترشح بشه .
شروعش با دوتا میوه بِه و گریپ فروته . هنر عطرسازی یعنی بِه رو که من زیاد میانه خوبی باهاش ندارم طوری توی این عطر با نت های دیگه فیکس کرده که اگر نباشه یه جای کار میلنگه . همین بوی میوه ای وقتیکه با گل یاس و سنبل و زنبق میکس میشه یه حس لطیف و رمانتیک به عطر میده . زنبق فضای عطر رو تا حدودی پودری میکنه اما خوبیش اینه که زنبقش بولد نیست . سنبلی که اول فصل بهار رشد میکنه ‌و حضورش توی سفره هفت سین نوید اومدن بهار رو میده با بوی سبز ملایم ، شیرین و مریم مانندش اینجا به همراه یاس و زنبق حس خوبِ بودن در طبیعت رو توی فصل بهار بهتون میده . آخرای کار هم باز همون حس معتدل بهاری وجود داره که از خنثی شدن گرمای کهربا و خنکی سدر شکل گرفته .
من که به عنوان یک مرد از لحظه به لحظه و تغییر نت های این عطر لذت بردم.
خانم ها خوش به حالتون که ژاک پولژ عزیز چنین شاهکاری براتون ساخته که میتونید کل فصل بهار و تابستون ازش لذت ببرین و با پوشیدنش در هر جا و مکانی حال بقیه رو هم خوب کنین .

چندمیل آخرش رو فقط منتظر بودم هوا گرم شه تا استفاده‌ش کنم. هفته قبل که قرار بود کویرکاشان بریم گفتم بهترین موقعیته که باخودم ببرم و تمومش کنم.
خوشبوی بد پرفورمنسی بود که فکر می‌کردم باتلش جا رو تنگ کرده. ماندگاری و پخش ‌بو در تهران خیلی ضعیف بود و بعد از یک ساعت رایحه شامپویی ضعیف روی پوست می‌داد.
اما توی کویر که به خودم زدم بوی سیتروس لذت بخشی چند دقیقه بود و بعد بوی حسابی شکوفه پرتقال و بعدتر موگه شروع شد و تا چند ساعت باقی موند. اولین بازخوردش رو هم در همون‌جا گرفت و دومیش رو وقتی کسی موقع خداحافظی بغلم کرد. و تمام.
برای یک بطری عطر پایان خوشایندی بود.
توصیه‌م اینه اگر در جای گرم و خشک هستید بیشتر لذتش رو خواهید برد اما من برای تهران مجدد تمدید نخواهم کرد. البته قطعا اگر هدیه بگیرم قطعا در خشک‌ترین و گرم‌ترین هوا جزء انتخاب‌هایم خواهد بود :).

«امبر لدر و رساله‌ی بطالت»

بگو چکار کنم...
وقتی شادی، بندی است که به دمِ بادبادکی آویخته و هر لحظه بیمِ گسستنش می‌رود، و غم، سنگی است که با وقارِ «امبر لدر» در سینه‌ام می‌نشیند؛ سنگی سیاه، چرمی و دودی که در سراشیبیِ این دره‌ی بی‌انتها، مرا در خود غرق می‌کند.
دلم، شاخه‌ی شاتوتی است که در شبِ سردِ بیابان، زیرِ چرخ‌های یک ماشینِ مسافرتی له شده؛ خونش با رایحه‌ی تند و حیوانیِ چرم درآمیخته و باد، این عصاره‌ی سیاه را به در و دیوارِ روحم پاشیده است. بگو چکار کنم...

آقای راسل، در ستایشِ «بطالت»رساله‌ای نوشته است.
اما او احتمالاً هیچ‌گاه «امبر لدر» را روی پوستی که از اضطراب می‌لرزد، تست نکرده است. راسل از بطالتی می‌گوید که تلطیف شده است، که باوقار است؛ اما بطالتِ ما، از جنسِ بویِ چرمِ کهنه‌ی «تام فورد» است؛ خشن، تسخیرکننده و بیزار از هرگونه ضعف.
خوشبختی؟
مگر دنیا به کسی وفا کرده که حالا بخواهد در نت‌های پایه، به ما لبخند بزند؟
دنیا، همان چرمِ تلخی است که ابتدا با تندیِ هل فریب‌مان می‌دهد و سپس در نهایتِ بی‌رحمی، ما را در آغوشِ کهربایی‌اش خفه می‌کند.

ما، در این روزهای خاکستری، از فلسفه‌ی راسل عبور کرده‌ایم.
ما در «مِه» نیستیم؛ ما در «دودِ سیاه» هستیم. درست وسطِ یک بن‌بستِ چرمی!
سرگردانیم؛ مثلِ نتِ چرمیِ امبر لدر که روی پوست، هم‌زمان هم بویِ اصالت می‌دهد و هم بویِ زوال.
گم شده‌ایم یا چیزی را گم کرده‌ایم؟
شاید خودمان، همان «نُتِ گم‌شده‌ای» هستیم که در لایه‌های تندِ یاس و چرمِ این عطر، زیرِ آوارِ زمان دفن شده‌ایم.

اگر آقای راسل، رساله‌ای در بابِ «سرگردانیِ چرمی» می‌نوشت،
اگر می‌دانست چطور باید با رایحه‌ی سمیِ امبر لدر، در مه ایستاد و به هیچ‌چیز فکر نکرد،
شاید امروز به کارمان می‌آمد.
اما حالا، فقط من مانده‌ام و این عطرِ سیاه که هرچه زمان می‌گذرد، تلخ‌تر می‌شود.
و باز هم همان سوالِ بی‌جواب:
بگو چکار کنم... وقتی دنیا مثلِ امبر لدر، همه‌چیز را در خود می‌بلعد و تنها «خاطره‌ی چرم» را روی پوست به جا می‌گذارد؟

شما میشی سالار جان منم میشم مهرداد کلوچه 🍪

من حاضرم عوض کنم چون عاشق کلوچه ام از هر نوعش 😁😉😉

فک کنم هنوز داخل ایران نیومده چون 2025 هست . ولی ندید میگم از همه ی کارهای این لاین بهتره